ازدواج یا اپلای؟

[dv1397]

سلام من نمیدونم جای درستی سوالمو میپرسم یا نه
لطفا مسخره نکنید دوستی ندارم که ازش راهنمایی بگیرم..
من اروپا رو دوست دارم میخواستم به هلند مهاجرت کنم ولی پارتنرم که همکلاسی هستیم میخواد آمریکا بره.
من حاضرم که به خاطر اون برم آمریکا..چون اون خیلی اونجا رو دوست داره ولی من فقط یکم برام فرق میکنه.
ما قصدمون ازدواج هست ولی هنوز در حد دوست هستیم
و کم کم میخوایم کارای اپلای رو شروع کنیم
دوست پسرم میگه که حالا وقت نداریم بذار اول کارای اپلای رو بکنیم بعد ازدواج رو جدی کنیم مثلا بیان خواستگاری اینا.

نمیدونم حرفش به نظر منطقی میاد ولی یخورده میترسم
میترسم که خب اگه شاید به هم نرسیدیم من از اول برم همون اروپا که دوستش دارم
کلا میشه راهنمایی بهم کنید.
هم در مورد این شرایط من و هم در مورد تفاوت اروپا و آمریکا یا در مورد این که بهترین موقع ازدواج قبل یا بعد اپلایه، در این مورد هم نظر بدید ممنون میشم

به نظرم هم اروپا اپلی کنید هم آمریکا.
اگر آمریکا هم برید بد نیست. ولی چیزی که خودتون دوست دارید را اولویت قرار بدید.
اگر‌ آمریکا قبول بشید: از دوست پسرتون تشکر می کنید و می گید، وای اصلن من نمی دونستم می تونستم از آمریکا پذیرش بگیرم.

اگر آمریکا قبول نشدید: من سعی ام را کردم، ولی نشد. ولی خوب به آرزوی خودم که اروپا بود رسیدیم.

اگر هم جفتتون رفتید آمریکا، نهایتا سیب می چرخه و هر کدومتون با یک نفر دیگه ازدواج می کنه و سالها بعد شما می گید، وای اصلن من نمی دونستم می تونستم آمریکا قبول بشم...

من همیشه مقصدم را بر اساس دخترهایی که باهاشون آشنا شدم انتخاب کردم و هیچ وقت به اون دخترها نرسیدم. ولی اگر اون دخترها نبودن، هیچ وقت به اون مقصد ها نمی رسیدم و سر جای اولم می پوسیدم.

توی کارتون آناستازیا، سر یک دو راهی آناستازیا وسط برف ها می گه، کدوم وری برم یک نشونه بده؟ یهو یک سگ می آد شالگردن آناستازیا را می کشه و اون هم همون مسیر را انتخاب می کنه.

منظورم اینه که دوست پسرتون مثل اون سگ می مونه، ولی آخرش گم میشه می ره‌. ولی شمارا تو مسیری قرار میده که سگ های بدی توش نیست.
هلندم سگهاش بد نیست البته. سگ حیوان نجیبیه. تو هر جور دوست داری مسیر را انتخاب کن.

[sbenyamin]

سلام من نمیدونم جای درستی سوالمو میپرسم یا نه
لطفا مسخره نکنید دوستی ندارم که ازش راهنمایی بگیرم..
من اروپا رو دوست دارم میخواستم به هلند مهاجرت کنم ولی پارتنرم که همکلاسی هستیم میخواد آمریکا بره.
من حاضرم که به خاطر اون برم آمریکا..چون اون خیلی اونجا رو دوست داره ولی من فقط یکم برام فرق میکنه.
ما قصدمون ازدواج هست ولی هنوز در حد دوست هستیم
و کم کم میخوایم کارای اپلای رو شروع کنیم
دوست پسرم میگه که حالا وقت نداریم بذار اول کارای اپلای رو بکنیم بعد ازدواج رو جدی کنیم مثلا بیان خواستگاری اینا.

نمیدونم حرفش به نظر منطقی میاد ولی یخورده میترسم
میترسم که خب اگه شاید به هم نرسیدیم من از اول برم همون اروپا که دوستش دارم
کلا میشه راهنمایی بهم کنید.
هم در مورد این شرایط من و هم در مورد تفاوت اروپا و آمریکا یا در مورد این که بهترین موقع ازدواج قبل یا بعد اپلایه، در این مورد هم نظر بدید ممنون میشم

خصوصی یه چیزهایی نوشتم ، شاید کمک کنه ، امیدوارم بکنه.

[chemistrymaste]

سلام من نمیدونم جای درستی سوالمو میپرسم یا نه
لطفا مسخره نکنید دوستی ندارم که ازش راهنمایی بگیرم..
من اروپا رو دوست دارم میخواستم به هلند مهاجرت کنم ولی پارتنرم که همکلاسی هستیم میخواد آمریکا بره.
من حاضرم که به خاطر اون برم آمریکا..چون اون خیلی اونجا رو دوست داره ولی من فقط یکم برام فرق میکنه.
ما قصدمون ازدواج هست ولی هنوز در حد دوست هستیم
و کم کم میخوایم کارای اپلای رو شروع کنیم
دوست پسرم میگه که حالا وقت نداریم بذار اول کارای اپلای رو بکنیم بعد ازدواج رو جدی کنیم مثلا بیان خواستگاری اینا.

نمیدونم حرفش به نظر منطقی میاد ولی یخورده میترسم
میترسم که خب اگه شاید به هم نرسیدیم من از اول برم همون اروپا که دوستش دارم
کلا میشه راهنمایی بهم کنید.
هم در مورد این شرایط من و هم در مورد تفاوت اروپا و آمریکا یا در مورد این که بهترین موقع ازدواج قبل یا بعد اپلایه، در این مورد هم نظر بدید ممنون میشم

سلام دوست خوبم. چرا مسخره تون کنیم. هرگز. هر آدمی تو هر مرحله ای به راهنمایی ممکنه احتیاج داشته باشه. به نظرم شما چندین راه دارید:
1. نظر صادقانه تون رو به دوستتون بگید. بگید که می ترسید. و بگید اگه ایشان جای شما بود چه می کرد.
2. بشینید مدتی فکر کنید که اگه قرار بود تنها این کارو انجام بدید چه می کردید.
3. به دلتون گوش کنید. دلتون چی می گه؟
4. چرا اروپا رو دوست دارید؟ چرا ایشون امریکا رو دوست داره؟ ایرانیها به صورت کلی امریکا رو خیلی دوست دارن. تعداد ایرانی های موفق زیاد هست ولی ایرانی درب و داغون و ناموفق هم زیاد هست.
چند هفته قبل یک مرد ایرانی از تگزاس تا ایالت واشنگتن رو رفت و زن و شوهری رو که ایرانی بودن رو با اسلحه کشت. مثل اینکه تنهایی بهش فشار میاورده. البته از خبرها شنیدم. نمیگم این قراره کیس شما و بقیه باشه. دارم مثال واقعی می زنم که بگم امریکا اصلا اسان نیست.

[mina_mina_919]

اول از همه ایا میتونین مهاجرت کنین یا اینکه این هدف رو بر اساس رویاها و ارزوها ساختین؟
طرز تفکرتون چطوریه کلا؟ عقایدتون؟ امریکا عقیده و سلیقه ی خاصی رو میطلبه. اروپا هم همینطور. درباره ازدواج اینو بگم تا ۳۰ نشدین عروسی نکنین. کلا همین دوستی وار جلو برین. تازه تو این سن به بلوغ فکر تو شرائط امروزی میرسین. الان چندسالتونه؟
شرائطتون چطوره؟ تحصیلات؟ انتظارتون از اپلای چیه؟ فاند بدونه فاند؟ چه مقطعی؟

اینکه مهاجرت کنین اونور اب و بعد دوباره مهاجرت کنین یه جای دیگه طبیعیه. خود من سوئد اومدم الانم قصدم استرالیاست. و اتفاقا چون اعضایی از خانواده همسرم اونجاس قصدمون اینه کم کم بریم پرث. اما مهاجرت اینطوریه که همه چی رو باید از صفر شروع کنین. وقتی اومدم سوئد از صفر شروع کردم. تا کرونا خوب جلو رفتم دوباره خوردم زمین و الان برا دومین بار دارم از صفر شروع میکنم. استرالیا هم بریم از صفر شروع میکنیم. شما اینو روش فکر کن میتونی ۲ بار تو خارج از صفر شروع کنی؟ یعنی اول با نهایتا ۲ تا چمدون بری امریکا از صفر شروع کنی. بعد با ۲ تا چمدون بری هلند و از صفر شروع کنی؟
اتفاقا اروپا خیلی قشنگه زیباس. مخصوصا معماری شهری. هلند هم خیلی زیباس. یکی از زیباترین کشورا. برا همین من تو این که یکی دو سال بالا پایین ۳۵ هستم میگم که این از صفر شروع کردن سخته. من شانسم این بود فامیل خیلی نزدیکم از قدیم سوعده و دستمو گرفت. وگرنه خارج اینطوریه که خودتی و خودت. تنهای تنها. برا تجربه ی این حس یه بار تنهایی برو مشهد یا اصفهان. با پول کم. حالا یک هفته زندگی کن. ببین چقدر سخته. خارج از اینم سخت تره. مخصوصا دانشجویی بیایی. حتی منی که الان شهروند سوئدم و از سال قبل تصمیم گرفتم تحصیل کنم (ورشکستگی و به زمین خوردن) همه چی سخته برام. خونه گیر اوردن. خوابگاه گیر اوردن. با چندرغاز زندگی کردن. و حس اینکه قبل این زندگی خوبی داشتی ولی باید چندسال با سختی زندگی کنی. همین حس خودش یه ذهن قوی میخواد.


به نظر من تو این سن زندگی و اینده رو گره نزن به پارتنرت. هرکدوم راه خودتونو برین. چون تجربه ی من نشون داده تا قبل ۳۰ سالگی از هم جدا میشین. طرف میره پی زندگی خودش و ساختن اینده ایی که خودش دوست داره. و شما میمونی و اینده ایی که نساختی برا خودت.

مرسی که جواب دادین،
بله تقریبا، به نظرم میتونم مهاجرت کنم هم از لحاظ مالی هم این که رزومه ام بد نیست، رزومه پارتنرم هم خوبه. 25 سال داریم هر دو.
ارشد میخونیم و برای دکتری میخوایم بریم. انتظار داریم که فاند بگیریم یعنی بدون فاند نمیتونیم بریم.
این که گفتید تا 30 سالگی صبر کنیم هم یه مسئله ای هست که خانواده من نمیذارن که با کسی که ازدواج نکردم برم خارج.
مرسی از راهنمایی هایی که کردین

[mina_mina_919]

اول از همه ایا میتونین مهاجرت کنین یا اینکه این هدف رو بر اساس رویاها و ارزوها ساختین؟
طرز تفکرتون چطوریه کلا؟ عقایدتون؟ امریکا عقیده و سلیقه ی خاصی رو میطلبه. اروپا هم همینطور. درباره ازدواج اینو بگم تا ۳۰ نشدین عروسی نکنین. کلا همین دوستی وار جلو برین. تازه تو این سن به بلوغ فکر تو شرائط امروزی میرسین. الان چندسالتونه؟
شرائطتون چطوره؟ تحصیلات؟ انتظارتون از اپلای چیه؟ فاند بدونه فاند؟ چه مقطعی؟

اینکه مهاجرت کنین اونور اب و بعد دوباره مهاجرت کنین یه جای دیگه طبیعیه. خود من سوئد اومدم الانم قصدم استرالیاست. و اتفاقا چون اعضایی از خانواده همسرم اونجاس قصدمون اینه کم کم بریم پرث. اما مهاجرت اینطوریه که همه چی رو باید از صفر شروع کنین. وقتی اومدم سوئد از صفر شروع کردم. تا کرونا خوب جلو رفتم دوباره خوردم زمین و الان برا دومین بار دارم از صفر شروع میکنم. استرالیا هم بریم از صفر شروع میکنیم. شما اینو روش فکر کن میتونی ۲ بار تو خارج از صفر شروع کنی؟ یعنی اول با نهایتا ۲ تا چمدون بری امریکا از صفر شروع کنی. بعد با ۲ تا چمدون بری هلند و از صفر شروع کنی؟
اتفاقا اروپا خیلی قشنگه زیباس. مخصوصا معماری شهری. هلند هم خیلی زیباس. یکی از زیباترین کشورا. برا همین من تو این که یکی دو سال بالا پایین ۳۵ هستم میگم که این از صفر شروع کردن سخته. من شانسم این بود فامیل خیلی نزدیکم از قدیم سوعده و دستمو گرفت. وگرنه خارج اینطوریه که خودتی و خودت. تنهای تنها. برا تجربه ی این حس یه بار تنهایی برو مشهد یا اصفهان. با پول کم. حالا یک هفته زندگی کن. ببین چقدر سخته. خارج از اینم سخت تره. مخصوصا دانشجویی بیایی. حتی منی که الان شهروند سوئدم و از سال قبل تصمیم گرفتم تحصیل کنم (ورشکستگی و به زمین خوردن) همه چی سخته برام. خونه گیر اوردن. خوابگاه گیر اوردن. با چندرغاز زندگی کردن. و حس اینکه قبل این زندگی خوبی داشتی ولی باید چندسال با سختی زندگی کنی. همین حس خودش یه ذهن قوی میخواد.


به نظر من تو این سن زندگی و اینده رو گره نزن به پارتنرت. هرکدوم راه خودتونو برین. چون تجربه ی من نشون داده تا قبل ۳۰ سالگی از هم جدا میشین. طرف میره پی زندگی خودش و ساختن اینده ایی که خودش دوست داره. و شما میمونی و اینده ایی که نساختی برا خودت.

من درباره آمریکا و اروپا خیلی سرچ کردم مثلا درباره سیستم درمانی درباره کار و مالیات و پیشرفت و ...
هر کدوم به نظرم مزایایی دارن و معایبی ولی در کل به نظر خودم اروپا حس آرامش بیشتری داره
یه بار هم مسافرت رفته بودم شاید اون تو ذهنم تاثیر گذاشته
این که شما گفتین اروپا و آمریکا هر کدوم عقیده خاصی می طلبه میشه بیشتر توضیح بدین؟ یعنی هر کدوم چه عقاید و سلیقه ای میخوان؟

[mina_mina_919]

به نظرم هم اروپا اپلی کنید هم آمریکا.
اگر آمریکا هم برید بد نیست. ولی چیزی که خودتون دوست دارید را اولویت قرار بدید.
اگر‌ آمریکا قبول بشید: از دوست پسرتون تشکر می کنید و می گید، وای اصلن من نمی دونستم می تونستم از آمریکا پذیرش بگیرم.

اگر آمریکا قبول نشدید: من سعی ام را کردم، ولی نشد. ولی خوب به آرزوی خودم که اروپا بود رسیدیم.

اگر هم جفتتون رفتید آمریکا، نهایتا سیب می چرخه و هر کدومتون با یک نفر دیگه ازدواج می کنه و سالها بعد شما می گید، وای اصلن من نمی دونستم می تونستم آمریکا قبول بشم...

من همیشه مقصدم را بر اساس دخترهایی که باهاشون آشنا شدم انتخاب کردم و هیچ وقت به اون دخترها نرسیدم. ولی اگر اون دخترها نبودن، هیچ وقت به اون مقصد ها نمی رسیدم و سر جای اولم می پوسیدم.

توی کارتون آناستازیا، سر یک دو راهی آناستازیا وسط برف ها می گه، کدوم وری برم یک نشونه بده؟ یهو یک سگ می آد شالگردن آناستازیا را می کشه و اون هم همون مسیر را انتخاب می کنه.

منظورم اینه که دوست پسرتون مثل اون سگ می مونه، ولی آخرش گم میشه می ره‌. ولی شمارا تو مسیری قرار میده که سگ های بدی توش نیست.
هلندم سگهاش بد نیست البته. سگ حیوان نجیبیه. تو هر جور دوست داری مسیر را انتخاب کن.

ممنون از راهنمایی شما

[mina_mina_919]

خصوصی یه چیزهایی نوشتم ، شاید کمک کنه ، امیدوارم بکنه.

مرسی جواب دادین

[mina_mina_919]

سلام دوست خوبم. چرا مسخره تون کنیم. هرگز. هر آدمی تو هر مرحله ای به راهنمایی ممکنه احتیاج داشته باشه. به نظرم شما چندین راه دارید:
1. نظر صادقانه تون رو به دوستتون بگید. بگید که می ترسید. و بگید اگه ایشان جای شما بود چه می کرد.
2. بشینید مدتی فکر کنید که اگه قرار بود تنها این کارو انجام بدید چه می کردید.
3. به دلتون گوش کنید. دلتون چی می گه؟
4. چرا اروپا رو دوست دارید؟ چرا ایشون امریکا رو دوست داره؟ ایرانیها به صورت کلی امریکا رو خیلی دوست دارن. تعداد ایرانی های موفق زیاد هست ولی ایرانی درب و داغون و ناموفق هم زیاد هست.
چند هفته قبل یک مرد ایرانی از تگزاس تا ایالت واشنگتن رو رفت و زن و شوهری رو که ایرانی بودن رو با اسلحه کشت. مثل اینکه تنهایی بهش فشار میاورده. البته از خبرها شنیدم. نمیگم این قراره کیس شما و بقیه باشه. دارم مثال واقعی می زنم که بگم امریکا اصلا اسان نیست.

مرسی جواب دادین
یه بار قبلا بهش گفته بودم .. که میترسم شاید مثلا خانواده هامون راضی نباشن،
گفت که خب اینم یه ترسه، منم همیشه کلی ترس دارم.. ولی میان ترس ها باید ما کارامون رو بکنیم

در مورد آمریکا هم، پارتنرم میگه که آب و هوای خوبی داره ولی اروپا سرده. و میگه آمریکا جای پیشرفت داره، مالیاتش کمتره، خونه هاشون بزرگ تره و..
من خودم از شهر سردی هستم شاید با هوای اروپا اوکی ترم
من بیشتر دنبال زندگی آروم و معمولی ام. یعنی هنوز خودمم کامل مطمئن نشدم دارم تحقیق میکنم
فقط همین حس خوبی دارم به اروپا. شاید چون قبلا یه بار مسافرت رفته بودم.
مثلا همین اسلحه که گفتید یکم اذیتم میکنه حالا میدونم خیلی احتمال این اتفاقا کمه ولی مثلا از فرهنگ اروپا خوشم میاد که جرم و جنایت اینا خیلی کمتره.

خیلی ممنونم به موردایی که گفتین فکر میکنم

[dv1397]

این که گفتید تا 30 سالگی صبر کنیم هم یه مسئله ای هست که خانواده من نمیذارن که با کسی که ازدواج نکردم برم خارج.
مرسی از راهنمایی هایی که کردین

مگه‌‌ قراره با همدیگه برین خارج؟
منظورم این بود که آمریکا اپلی کنید، نه اینکه حتمن دوتایی با هم برید یک جا. اصلن شاید دو شهر مختلف آمریکا.
تازه خانواده شما هر جا که شما را بفرستن، شما قراره آدمهای خیلی جدیدی ببینید که با دوری از خانواده هر داستانی ممکنه پیش بیاد.

مثلن بهتون بگن نرو آمریکا، چون پارتنرت که هنوز باهاش ازدواج نکردی داره می‌ره اونجا. خوب این که منطقی نیست، شما دارید می رید آمریکا با یک هواپیمای دیگه، دانشگاه دیگه، خوابگاه دیگه.
حالا اگر مثلن مجردی برین اروپا، قراره اونجا هیچ وقت پارتنر نداشته باشید.
فک کن بگن نرو آمریکا چون پسره اونجاست، نمی خوای ازدواج کنی باید ازش جدا بشی اروپا زندگی کنی. خب تو اروپا مگر پسر نیست که قبلن خانواده‌ اتون ندیدن.

الان من متوجه نشدم، خانواده اتون نمی ذارن تنهایی برین خارج؟ یعنی قبل از رفتن به اروپا باید یک شوهری که می خواد بره اروپا پیدا کنید؟

[chemistrymaste]

مرسی جواب دادین
یه بار قبلا بهش گفته بودم .. که میترسم شاید مثلا خانواده هامون راضی نباشن،
گفت که خب اینم یه ترسه، منم همیشه کلی ترس دارم.. ولی میان ترس ها باید ما کارامون رو بکنیم

در مورد آمریکا هم، پارتنرم میگه که آب و هوای خوبی داره ولی اروپا سرده. و میگه آمریکا جای پیشرفت داره، مالیاتش کمتره، خونه هاشون بزرگ تره و..
من خودم از شهر سردی هستم شاید با هوای اروپا اوکی ترم
من بیشتر دنبال زندگی آروم و معمولی ام. یعنی هنوز خودمم کامل مطمئن نشدم دارم تحقیق میکنم
فقط همین حس خوبی دارم به اروپا. شاید چون قبلا یه بار مسافرت رفته بودم.
مثلا همین اسلحه که گفتید یکم اذیتم میکنه حالا میدونم خیلی احتمال این اتفاقا کمه ولی مثلا از فرهنگ اروپا خوشم میاد که جرم و جنایت اینا خیلی کمتره.

خیلی ممنونم به موردایی که گفتین فکر میکنم

سلام دوست عزیزم،
ممنونم که اینها رو مطرح کردید.
چالش ها و نگرانی های شما به جا هست.
و من عمیقا باور دارم هر چقدر بیشتر بخونید و بپرسید زودتر و بهتر جواب می گیرید، و به هدفتون هم می رسید. دنیا همینه، به هرچی فکر کنی میرسی بهش.
اینها رو جداگانه می پرسم (که از خودتون بپرسید، مجبور نیستید اینجا بنویسید):
چرا از خانواده های هر دو طرف نمی پرسید که بدونید چی بگن؟ اینطوری خیالتون راحت میشه. به مرور دغدغه ها بیشتر می شن همون بهتر آدم این چیزا رو بپرسه درشو ببنده.
آمریکا خیلی دیورس (متنوع) هست آب و هواش. خیلی زیاد. از آب و هوای قطبی الاسکایی بگیر تا گرم و استوایی هاوایی، گوام، و پوئرتوریکو. وسطای امریکا زمستان های سخت داره (واقعا سخت و بد)، و دو ماه تابستون فقط هوا گرمه و غیر زمستانی، و اونم اینقدر گرم و شرجی میشه که شهادتش رو آدم میگه.
ایست کوست امریکا مخصوصا بالاها زمستانی های سرد و تابستان های متوسط و گرم داره و شرجی. پایینای امریکا واقعا شرجی و گرم میشه. غرب امریکا زمستان های وحشتناک سرد داره، و وست کوست هم اب و هوای معتدل داره. ولی از بالا به پایین هوا خیلی عوض میشه به خاطر افتاب و شرایط جغرافیایی. من و همسرم همه این جاها رو دیدیم از نزدیک و اگه میخواید میتونم براتون بیشتر توضیح بدم.
شما معلوم نیست کجا پذیرش بگیرید. اینو هم بهتن بگم، اگه بخواید، و اپلای کنید، خیلی جاها ممکنه پذیرش بگیرید. امریکا نیروی کاری به درد بخور کم داره.
ایده ال امریکاییا معمولا وارث کلی مال و ثروت شدن در یک کشور اروپایی و رفتن به اونجاست. بنابراین خیلی هاشون بیشتر عمرشون رو تو یک کار معمولی با بی انگیزگی سپری میکنن و فانتزی میزنن که اگه اون بشه چی میشه. و بعد میمیرن. حتی میتونید این رو توی فیلمهاشون ببینید. بیشتر امریکاییا یک کشور مورد علاقه جایی سراغ دارن که هیچی هم ازش نمیدونن.
در نتیجه تو این کشور یک مهاجر میتونه خیلی پیشرفت کنه. مهاجرا حواسشون جمعه و خیلی کاری هستن اغلب (نه همیشه).
امریکا عین جنگل میمونه. اگه زون خودت رو پیدا کنی میتونی لذت ببری از زندگی.
اگه دنبال زندگی معمولی هستید، تو امریکا هم بهش میرسید، ولی امریکا کشور سرمایه داریه. تو این کشور ممکنه سال های اول خیلی سختی بکشید، چون هم قواننی سخت برای مهاجر داره، هم بدون سرمایه کار سختیه زندگی رو شروع کردن، هم اینکه کلا به هم ریخته هست.
امریکا دراما زیاد داره. ایرانیا دراما خیلی دوست دارن به صورت کلی (نه همه، حرف من رو بد برداشت نکنید، من ایران بزرگ شدم و دارم میگم که ایرانیا دراما دوست دارن)، و ازین جهت ممکنه امریکا جای خوبی باشه. منتها دراماها و مشکلات امریکا معمولی نیست. بده و سخت. کمتر از 48 ساعت قبل یک نوجوان سیاه پوست تو میزری (کنزس سیتی، وسطای امریکا)، رفت زنگ دری رو زد. رفته بوده برادر خواهرش رو از خونه دوستشون برداره. همه ادرس درست بود، فقط به جای terrace، street رو اشتباهی رفته بود. یک مرد سفید از پنجره دیده بودتش، بدون جواب دادن اول یک گلوله زده سرش، بعد یکی دیگه زد سرش. بعدم زنگ نزد بیمارستان یا پلیس. بعدم ازاد شد. الانم اون جوون تو کماست. و از طرفی امریکا مشکل جدی هلث کر داره. دارن براش پول جمع میکنن که هزینه ش رو بدن.
هر کدوم ما چقدر ادم دور و برمون داریم، یا خودمون برامون پیش اومده یک جایی رو اشتباه بریم؟ خیلی. تصور کنید این اتفاق برای شما میفتاد.
اروپا اسپانیا و ایتالیا هم داره که گرمتر از خیلی ایالت های امریکان.
اگه دنبال زندگی عادی هستید به نظرم بهترین جا سوئد هست. سوئد سالهاست که داره سیاست امریکا ولی بهترش رو میره جلو.
هنوز برای مهاجرا ایده ال نشده ولی بچه هاتون میتونن بهتر زندگی کنن. استرالیا و نیوزیلند هم همینه.
ببینید اگه فیلمهای امریکایی رو نگاه کنید، جوک هاشون ساده هست، و همیشه حواسشون معطوف چیزای ساده هست. و وقتی همین ادم های ساده ریسیست میشن و با نفهمی با شما ریسیستی رفتار میکنن خیلی ازار میده. من دیدم که برای پسرها زندگی تو امریکا سخته. چون ما دخترا معمولا بی ازارتر به نظر میرسیم همه جا. امریکاییا اغلب به خاطر دینشون و فرهنگشون به زن به چشم "ضعیفه" و بی خطر نگاه میکنن. با ایران فرق داره. من تقریبا هر پسر ایرانی که دیدم حداقل هشت نه سال اول واقعا اذیت شده. البته همه جا تقربا برای پسر ایرانی همینه ولی کم و زیاد داره. ولی به عنوان دختر ایرانی میگم که احتمال اینکه به شما خوش بگذره و همه بهتون خوبی کنن خیلی زیاده، مگر یکی به شما علاقه داشته باشه و بفهمن شما نامزدی چیزی دارید. هر دختر یک مادر محسوب میشه تو امریکا. شما میتونید 5 تا بچه برای اینها بیارید و نفری یک تفنگ دستشون بگیرن و عکس کریسمس بگیرن.
اگه باورتون نمیشه اینو گوگل کنید:
Americans holding a gun + Christmas photos
ایرانیا معمولا باورشون نمیشه و با اون دیکتاتورشیپ ذاتی که از ژن و فرهنگ میاد سعی میکنن طرف مقابل رو تخریب کنن و لیبل بزنن، پابلیک شیمینگ کنن تا make a point کنن. ولی همین ایرانیا وقتی اون مرد ایرانی از تگزاس اومد و استاکینگ کرد این زن ایرانی رو تو واشنگتن، و بعد عصبی شد (چون تو سر پسر ایرانی اغلب نمیره یک دختر بگه "نمیخوامت"یا انتقادی ازش بکنه، چون این با اموزه های مامی ش جور درنمیاد و هر پسر ایرانی یک mama's big boy هست، یک راه پیدا میکنه برای اینکه نشون بده اون شما رو نمیخواد و چون به مقصودش نرسیده باید حتما انتقامی چیزی بگیره یا حداقل به همه و به خود اون دختر بگه "من تو رو نخواستم". اینها تجربه های واقعی منه و حرف من تو دو سه تا پسر اثر گذاشت، ازین وضع دراومدن و زندگیشون بهتر شد.)، و اومد هر دو رو کشت و مادر همسر رو هم زخمی کرد. برای کشتنش نیومده بود، یک گلوله بهش زد و پرتش کرد اون طرف. و وقتی این نفر از دنیا رفتن، و پلیس قبل و بعدش کلا هیچ کاری نکرد، ایرانیا تازه فهمیدن که این ازادی اسلحه خخیلی هم عالی نیست، یا وقتی همه مینالن که پلیس امریکا هیچ کاری نمیکنه، این یک چیز واقعی هست، یا چرا همه ادمهایی که نسبتا مرفهن یا سلامتیشون براشون مهمه سکیوریتی میگیرن (کاری که ما ایرانیا هم داریم انجام میدیم) یا چرا همه خونه شون رو تو محله های امن میگیرن، تازه میفهمن که وای این خطر واقعی بود. چون من فهمیدم انسان فارغ از ایرانی بودن، تا وقتی یک چیز رو به چشمش نبینه، و تجربه ش نکنه، باور نمیکنه. برای ایرانیای امریکا هم قابل باور شد وقتی این رو دیدن.
برای همینه میگم تا میتونید اینجا رو بخونید، ولی خیلی اهمیتی ندید. نهایتا شما برای زندگیتون تصمیم میگیرید. به نظرم کار درستی میکنید که میپرسید. تا میتونید بپرسید. be curious.
اروپا مخصوصا بالاها ارام تر هست. سیاست سوئد رو در برابر کووید ببینید. چقدر اروم و بی حاشیه فقط فاصله میزها رو از هم بیشتر کردن و همه فعالیت ها ادامه دادن. امریکا انواع مختلف دراماها رو اجرا کرد و اخرم اشوبی ایجاد شد که هنوزم از بین نرفته هر روز داره شدیدتر میشه.
به نظرم سوالاتتون رو توی توئیتر بپرسید، یا سوشال میدیایی که بازدید میشه توسط ایرانیا و خارجیا. اینجا کسی سر نمیزنه و خیلی از ماها چون خاطره داریم یا نوستالژی و یا فکر میکنیم شاید حرفامون به درد کسی بخوره چون این یک فروم علمی هم هست، اینجا میایم. تو توییتر ادمها خیلی نظر میدن و میتونید حتی ترند فکری ایرانیا رو ببینید. حتی میتونید سوالاتو به فارسی و انگلیسی بپرسید و ببینید چی میگن.
مراقب خودتون باشید و به سوال پرسیدن ادامه بدید. اگه خواستید امریکا بیاید باید بدونید که اینجا جای خیلی خوبیه. جاتون رو پیدا میکنید. و خوشبخت میشید. یادتون نره ما ایرانی هستیم. شرایط سخت زیاد دیدیم. we will make it.
یک پیشنهاد هم میدم. اگه میتونید، شروع کنید به ایمیل زدن به استادهای اروپا و امریکا و کانادا. ببینید چی میگن و چقدر جواب میدن. این فروم یک بخش مفصل درباره این داره. دستتون میاد شانستون برای کدام کشور بالاتره. حتی اگه بگن کامیتی نظر میده و اپلای کن، بازم جواب خوبیه. نمیدونم بعد از کووید چقدر شرایط عوض شده. کلا دنیا داره به سمت تنش میره و مردم on edge هستن. همه جا تقریبا همینه. ولی شما محکم باشید و دست برندارید از هدفتون.
موفق باشی دوست خوبم.